Dlaczego dzieci gryzą?

by

Gryzienie to, które znają mamy niemowląt sprzed okresu ząbkowania jest delikatne, nawet przyjemne. Problem może pojawić się później, kiedy niemowlęciu zaczną wyżynać się pierwsze zęby. Wtedy każdy dotyk jest dla dziecka niekomfortowy, nierzadko powoduje ból. Zdarza się, że dziecko „nie wyrasta” z gryzienia. Czy jest się czym niepokoić?

Na pewnych etapach rozwoju gryzienie jest normalne i nie powinno być powodem do niepokoju rodziców

Zastanówmy się, dlaczego dzieci gryzą? Ważne, by rodzice byli świadomi, że dziecko nie gryzie z premedytacją i jego celem nie jest zrobienie komukolwiek krzywdy. Gryzienie i żucie może być naturalnym sposobem małego dziecka na radzenie sobie z bólem związanym z ząbkowaniem.

Starsze dzieci mogą ugryźć ponieważ:

  • dzięki temu radzą sobie z emocjami – szczególnie tymi trudnymi jak strach, złość, ból, skrępowanie, zlekceważenie, irytacja, obawa, lęk.  Nie potrafią sobie z nimi poradzić i rozładować napięcia. Dorośli to potrafią – wyjdą pobiegać albo spotkają się z przyjaciółmi. Natomiast dziecko reaguje we właściwy sobie sposób (całkiem naturalny), czyli gryzie, bije, krzyczy, drapie, szczypie. To sposób na wyrzucenie z siebie emocji.
  • naśladują dorosłych – dzieci to doskonali obserwatorzy! Łatwo wyłapują z otoczenia negatywne zachowania i automatycznie je naśladują. Sądzą, że to naturalne zachowanie. Dzieci mogą przyjmować także postawy postaci fikcyjnych, np. bohaterów kreskówek, bajek, gier komputerowych.
  • przejmują zachowania dorosłych – jeśli opiekuj jest agresywny w stosunku do dziecka, np. szarpie je, popycha, bije, krzyczy, to dziecko podświadomie kształtuje w sobie podobne zachowania. Agresja budzi agresję…
  • nie zdaje sobie sprawy z tego, że jego reakcje mogą sprawiać komuś ból –  i tu rodzice powinni podjąć działania. Jakie? Przede wszystkim rozmowa – należy zwracać uwagę dziecka na fakt, że gryzienie i inne agresywne zachowania mogą komuś sprawić przykrość, ból. Warto znaleźć wspólnie sposób na to, by rozładować negatywne emocje. Być może będzie to sport, a czasem „działa” już zwykły spacer.
  • chcą zwrócić na siebie uwagę – a zachowując się agresywnie udaje im się to świetnie! Gryząc rodzic skupia się na dziecku, poświęca mu czas i uwagę.
  • może im coś dolegać – choroba, zmęczenie to znakomity pretekst do tego, by szybko się zdenerwować i dać temu wyraz gryząc.

 

Co możemy zrobić?

Obserwując dziecko z pewnością uda nam się ustalić przyczynę zachowania. Kolejny krok to zrozumienie takiej reakcji dziecka. Kary, bagatelizowanie zachowań dziecka, pozostawienie dziecka samemu sobie nie tylko nie pomagają, ale też mogą poważnie zaszkodzić. Efekt jest krótkotrwały. Kluczem do sukcesu jest:

  • uwaga i rozmowa – miły, delikatny, empatyczny głos rodzica z pewnością pomoże. Pamiętajmy, że dziecko powinno być naszym partnerem w rozmowie, a krzyk i poniżanie sprawia, że czuje się źle.
  • przytulanie – dzięki temu okazujemy wsparcie, dajemy poczucie bezpieczeństwa.
  • pomoc w zrozumieniu – w rozmowie opowiedzmy dziecku o tym, dlaczego jego zachowanie nam się nie podoba. Wspólnie opracujcie plan radzenia sobie z trudnymi emocjami.
  • wsparcie!