Międzynarodowy Dzień Jąkających.

by

22 października to dzień, w którym warto chwilę dłużej zastanowić się nad problemem jąkania. Szacuje się, że około 1% społeczeństwa (w tym ok. 5% dzieci) jąka się.

Niestety, osoby jąkające się są często dyskryminowane. Wielu rodziców dzieci z zaburzeniami mowy bagatelizuje problem, nie szuka pomocy. Wiele przedszkoli korzysta z pomocy logopedów, którzy potrafią już we wstępnej fazie dostrzec problem. Część rodziców jąkających się dzieci nie wie, że tą przypadłość można wyleczyć. To, czy dziecko mówiące niepłynnie zostanie osobą jąkającą się, zależy w głównej mierze od stosunku otoczenia oraz podjętych przez rodziców i terapeutów działań.

Przekazujmy wiedzę – edukacja, współpraca, komunikacja – to hasło przyświecające tegorocznym obchodom Dnia.

Powinniśmy pamiętać, że:

  • jąkanie jest poważnym zaburzeniem mowy dotykającym zarówno dzieci, jak i osoby dorosłe;
  • nie każde „zacinanie się” dziecka jest jąkaniem (ocenić to może wyłącznie  specjalista);
  • przyczyny jąkania są równie złożone jak sama terapia, którą zaleca się zaczynać jak najwcześniej;
  • symbolem Święta jest wstążka w kolorze zieleni morskiej;
  • jąkanie, czyli powtarzanie sylab i głosek, występuje u 4% osób dorosłych i 5% dzieci;
  • niektóre osoby z powodu jąkania wycofują się ze społecznego funkcjonowania i zarzucają wszelkie kontakty z ludźmi. Człowiek przeważnie zaczyna jąkać na widok drugiej osoby, w sytuacji interpersonalnej – te trudności stanowią największy problem jąkających się osób.

 

Trochę historii…

Święto to zostało ustanowione w lipcu 1998 roku z inicjatywy Międzynarodowego Stowarzyszenia Jąkających się (ang. International Association Stuttering, ISA), podczas V Światowego Kongresu Osób Jąkających się w Johannesburgu w RPA.

Obchody Światowego Dnia w naszym kraju charakteryzują się różnorodną formą: od akcji ulotkowej propagującej problematykę w społeczeństwie, poprzez promocję w mediach, po organizowanie Ogólnopolskich Zjazdów Osób Jąkających się.